Anton Mauritz
Na een verdrietige periode van ziekte en afscheid nemen, is de vader van Erika, Anton Mauritz, op 23 januari 2026 op 76-jarige leeftijd overleden.
Anton was vanaf het allereerste begin als vrijwilliger nauw betrokken bij ‘Hulpkaravaan naar Griekenland’.
Met zijn eigen vrachtwagen haalde hij indertijd goederen op bij mensen in de regio Arnhem.
Materialen die niet meer gebruikt konden worden, zoals vodden, papier en lege pallets, bracht Anton met zijn vrachtwagen naar bedrijven in de omgeving van Rotterdam.
Ook bij vertrek en terugkomst van onze ritten naar en vanuit Griekenland stond hij altijd klaar. Vaak met een kopje koffie. Hij leefde mee met íedere rit die Erika maakte.
Hij bleef tot zijn ziekte het niet meer toeliet actief, en hielp met het vullen van de láátste vrachtcontainer.
We zijn Anton dankbaar voor alles wat hij voor de Hulpkaravaan heeft gedaan.
Zijn inzet, betrokkenheid en vriendschap zullen we niet vergeten.
Pieter Wittenberg
Pieter Wittenberg, 78 jaar oud, is op 15 maart 2026 is overleden.
Pieter heeft zich vanaf 2016 als vrijwilliger op Lesbos ingezet voor vluchtelingen. Als ‘kapitein-sea rescuer’ op bootjes loodste hij mensen op zee veilig naar wal.
Pieter was een voorbeeld voor velen. Hij stond altijd klaar voor mensen op de vlucht die in moeilijke omstandigheden terecht waren gekomen.
Samen met 23 andere vrijwilligers op Lesbos, werd Pieter in 2018 aangeklaagd door de Griekse autoriteiten voor mensensmokkel, en riskeerde hij vele jaren gevangenis. Het waren valse beschuldigingen, in het kader van de Griekse ‘criminalisering van vluchtelingen en hulpverleners’.
Na een slepende en slopende rechtszaak van bijna acht jaar, met als doel de aangeklaagden financieel en mentaal uit te putten, werd iedereen vrijgesproken. Ook Pieter Wittenberg.
Niet lang na de vrijspraak, stierf hij.
Wij zijn dankbaar voor de inzet van Pieter en voor alles wat hij voor anderen heeft betekend. Zijn betrokkenheid en menselijkheid zullen in de herinnering van velen voortleven.
Tot slot
Sterven hoort bij het leven, hoe verdrietig dat ook is.
De mensen in nood en op de vlucht die de Hulpkaravaan steunt, hebben bijna allemaal te maken gehad met het verlies van dierbaren. Zij verloren kinderen, ouders, broers, zussen, ooms, tantes en vrienden.
Velen hebben mensen zien verdrinken. Anderen verloren familie en vrienden onder het puin van ingestorte huizen door bombardementen.
Een dierbare verliezen is altijd zwaar en verdrietig. De manier waarop veel vluchtelingen hun geliefden hebben verloren, laat diepe sporen na. De beelden van wat zij hebben meegemaakt, blijven voor altijd op hun netvlies staan.
Daarom blijven wij ons inzetten voor mensen die alles zijn kwijtgeraakt. Voor mensen die op zoek zijn naar veiligheid, waardigheid en een nieuwe toekomst.
Hun verdriet kunnen wij niet wegnemen. Maar we kunnen er wel voor hen zijn. Met hulp, met aandacht, met medeleven en met een open hart.